در این روزگار بی درخت. در این دود آلوده هراسناک. در این عصر اشک آمیز پنجره ناپذیر.تو را به اندوهگینانه ترین وداع های عالم سوگند می دهم. تو را به تشنگی شمشیرها و سیرابی رگها. تو را به پریشانی دریاهاو اضطراب موج ها .تو را به قداست تاکهاو شرافت شمشادها. تو رابه غربت پوپک ها وآوارگی نسیم ها. تو را به عفت یاسها وعصمت شکوفه هاو تو را به لطافت لالا ها ومظلومیت شقایق ها سوگند می دهم که مرهم مقدس نگاهت را از زخم باستانی من مگیر. می خواهم پرنده نگاهت را از پشت پنجره ای بنگرم که بر اطرافش پیچک های ابدیت فرو پیچیده است. می خواهم تو را در سپیده دمی شبنم گیردر خم سجاده ای ملاقات کنم و گل های زندگی ام را در عطر گیسوانت پرپر سازم.
ادامــه مــطــلــب